Wat Claudy, mijn hulphond, voor mij betekent

ClaudyWij zijn een fantastisch team! Dat is mij van de week nog maar eens een paar keer goed duidelijk geworden. Sommige dingen worden zo’n onderdeel van je leven dat je er niet meer bij stil staat. Totdat het noodgedwongen even anders gaat.

Werk
Overal neem ik Claudy mee naar toe. Nooit doen we ergens moeilijk over, dus de omgeving ook niet. Wij zijn gewoon een verlengstuk van elkaar en dat is goed. Sinds een aantal weken werk ik, naast Josje's Kracht, als consulent in het sociaal domein. Het kan zijn dat ik een eind moet rijden naar mijn werkplek, want ik werk steeds in andere gemeenten. Gelukkig houd ik van autorijden en van mijn werk! En met Claudy bij me kan er niets gebeuren. Ze is mijn personal assistent in alles! Met haar in mijn buurt ben ik mij niet de hele dag bewust van wat ik niet kan. Dat lost Claudy namelijk op. Ze zorgt voor veel ontspanning en een grote dosis humor daar waar het mij soms even niet lukt. Afgelopen maandag kon ze niet mee naar mijn werk. Mijn airco in de auto gaf de brui eraan en het werd meer dan 30 graden. Met de ramen open rijden is geen optie voor mij. Een vlieg in de auto kan met mijn eenhandig autorijden fataal worden. Dus bracht ik Claudy zondagavond naar mijn ouders en ging ik maandag alleen op pad. Ik vond dit de beste oplossing voor haar en vroeger ging ik ook alleen op pad. Eenmaal op mijn werk ging inderdaad alles prima. Ik heb geen fysieke hulp nodig gehad die Claudy normaal biedt. Maar, wat voelde ik mij incompleet. De hele dag was ik alert op ‘dingen-die-eventueel-fout-konden-gaan’. Ook al werk ik samen met bijzonder behulpzame collega's, toch vraag ik ze zo min mogelijk beperking gerelateerde hulp. Mijn dag was vrij stressvol vanwege mijn alertheid. Wat was ik blij dat ik aan het einde van de dag mijn airco kon laten repareren en mijn lieve Claudy weer kon ophalen! De volgende dag was alles weer normaal. De hele dag mijn hondje aan mijn zijde.

Vrijetijd
In het weekend ga ik graag met Claudy in het bos wandelen. Ik moet er een klein stukje voor autorijden om haar los te laten rennen in een bos met verharde paden. Ze vindt het heerlijk om tegen hoogteverschillen op te rennen en door de bladeren heen te sloffen. Met mijn stem speel ik met haar. Ik moedig haar aan om te rennen, roep haar bij me om vervolgens af te tellen en samen een wedstrijdje te rennen of zeg tegen haar dat ze een stok moet zoeken. We hebben samen enorme lol. Op een zaterdag zijn we al een tijd in het bos als ze vanuit zichzelf met haar neus in de riem duikt. Ze is het zat en wil naar de auto. Tegelijk bedenk ik mij dat ze wel eens dorst zou kunnen hebben. In de auto drinkt ze meteen haar hele waterbak leeg en kijkt me tevreden aan. Zelf heb ik ook dorst, maar ik heb niets bij me. Dan besluit ik met de auto naar het dichtstbijzijnde dorp te rijden. Naar huis is nog te ver weg met dorst. Ik stop op een veel te krappe parkeerplaats en wurm mij, samen met Claudy, weer uit de auto. Iets verderop ‘plof’ ik op een terrasje neer en leg Claudy naast me. Ik besluit ook maar iets te eten. Als ik besteld heb, bedenk ik mij dat ik dit zonder Claudy nooit had gedaan. Vroeger had ik mezelf maar raar gevonden. In mijn eentje op een terrasje en hulp vragen aan de serveerster bij het inschenken van mijn drinken en het aangeven van het bestek. Maar nu maakt het me niets uit. Claudy vindt alles prima, dus ik ook.

“Ben je ook eens buiten!”
Veel mensen denken dat Claudy ervoor zorgt “dat ik ook eens buiten kom.” Ze betekent alleen iets heel anders voor me. Voordat ze bij mij kwam, deed ik al wat ik nu ook doe (behalve zonder menselijk gezelschap op een terrasje zitten!). Wat er veranderd is, is dat ik alles met veel minder stress en dus met veel meer plezier doe!

Claudy, je bent de beste!

Reageren is niet mogelijk