Onschuldig!

clNog half slapend laat ik Claudy in haar riem lopen. Iedere ochtend lopen wij een groot stuk. Dat gaat niet snel, want Claudy is geen ochtendhondje. Ze sjokt wat naast mijn rolstoel. Halverwege gaat haar hoofdje omhoog. Ze kijkt me blij aan. Als onze wandeling er op zit, rijd ik nog even snel naar het dorp. Ik moet nog naar de drogist. Samen met Claudy sta ik met mijn boodschappen in de rij. Aan mijn rechter kant staat snoep in van die schepbakken. Claudy staat ernaast. Als ik even een andere kant op kijk, hoor ik een smakkend geluid naast mij. Meteen weet ik wat er gebeurd is. Het gele banaantje met suiker, wat zojuist nog in de opvangbak onder het snoepgoed lag, is verdwenen! Claudy kijkt mij onschuldig aan. Ik probeer streng tegen haar te zeggen: “dat mag niet!” Maar, eigenlijk moet ik vreselijk lachen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *