Ongevraagde hulp: is dat echt zo verkeerd?

Ben je wel eens op het station en zie je een moeder klungelen om haar kinderwagen de trein uit te tillen, met aan haar andere hand een gillende peuter? Heb jij dat wel eens? Dat je achter een oudere dame wandelt, die met haar fiets aan de hand een boodschap uit haar zware tas laat vallen? Gebeurt het jou wel eens? Dat die niet zo lange mevrouw net niet bij dat ene pak hagelslag komt?
hh
Ik vind het altijd hartverwarmend en verbindend als mensen een ander te hulp schieten. Gevraagd of ongevraagd, het blijft een sociaal gebaar waardoor mensen met elkaar in contact komen.

Nou is het zo dat er mensen met beperking zijn die ongevraagde hulp zien als betutteling. Laatst nog, was Pieter nog in het nieuws. Hij sprak zijn ongenoegen uit over de behulpzaamheid van de medemens. Als ik voor mezelf spreek zou ik niet weten wat ik zonder de hulp van deze mensen zou moeten beginnen. Ik neem geen begeleiders mee met boodschappen doen. Maar, tijdens deze activiteit is er maar weinig wat ik zelf kan. De behulpzame medemens maakt dat ik toch zelf, zonder meegebrachte hulp, aan mijn artikelen kom. Gevraagd of ongevraagd.

Nog zo’n mooi voorbeeld. Laatst stond ik met een bevroren auto, ver van huis. Meestal klim ik dan in mijn auto, verwarm deze tot zo’n 100 graden (lees: erg warm) en wacht tot het ijs ontdooid. Chagrijnig deed ik dit weer. Tot mijn grote verbazing hoor ik ineens het geluid van een krabber. Even later zie ik door wat gaatjes in het ijs een oudere man. Met zorgvuldige bewegingen schraapt hij al mijn ruiten schoon. Als hij klaar is, klopt hij op de motorkap. “Fijne rit, meidje!” Zonder dat ik hem kan bedanken loopt hij weer naar zijn eigen auto! Dat is toch geweldig?!

Ongevraagde hulp
Misschien is het goed om pas te helpen als iemand het vraagt. Maar heb je het eigenlijk wel eens omgedraaid? Mensen die eigenlijk willen helpen, moeten dit dus onderdrukken om dat jij zo nodig alles zelf wilt doen. In beiden gevallen gaan we dus aan iemands behoefte voorbij. Laten we allemaal er van uit gaan dat ieder mens een mens is en vooral kijken naar de goede bedoelingen. Dat schept wederzijds begrip en dus gelijkwaardigheid. De ene keer duwt die oudere mevrouw jou met de rolstoel een stoeprandje op, de andere keer wijs jij haar de weg op het drukke station in Utrecht.

r-bBetutteling
Over betutteling mag best iets gezegd worden. Als ik ’s ochtends vroeg, vlak voordat ik naar mijn werk ga, mijn lieve Claudy (hulphond) uitlaat, word ik ook niet blij van de opmerking: “fijn dat je haar hebt, kom je ook eens buiten.” Het is een aanname die behoorlijk pijnlijk kan zijn. Denk na voordat je een dergelijke opmerking maakt. Als je niet weet wat je moet zeggen, groet dan gewoon of zeg niets.

Conclusie
Ongevraagde hulp heeft niet per se te maken met de aanname dat mensen met een beperking ‘niets kunnen’. Het heeft te maken met de natuurlijke behoefte elkaar te helpen als dit in iemands ogen nodig lijkt. Als je liever niet geholpen wordt: bedank gewoon vriendelijk en zeg dat je het liever zelf doet. Leer elkaar hoe en of geholpen worden fijn is en accepteer elkaar.

8 reacties

  1. Mooi geschreven Josje.

    De opmerking fijn dat je Claudie hebt en dat je ok eens buiten komt, kan ook positief zijn. Dat de persoon het fijn vindt dat er een oplossing is gevonden en dat je met behulp van je eigen ding kunt doen. Super als mensen elkaar hulpen. Al is het maar gedag zeggen als he elkaar tegen komt… Zo schenk je liefde aan de ander dmv een gebaar woord breng he iemand warmte .

  2. Elkaar helpen, dat moet kunnen zonder dat je er de vraag toe krijgt.

    Mooi geschreven.

  3. Ongevraagde hulp wordt altijd met een bedankje geaccepteerd bij mij tenminste wel.Stond laatst op het busstation in Apeldoorn bij de bushalte een man in een rolsoel zonder begeleiding.Ik heb hem de bus ingeholpen zodat de chauffeur dacht dat ik bij hem hoorde.Toen ik uitstapte vroeg hij mij of ik meneer ook mee wilde nemen waarop mijn antwoordt was hij hoort niet bij mij.Uitladen mag jij doen.Dat hoort niet tot mijn taak was het antwoordt er hoort iemand mee te reizen.Hou op zeg een beetje hulp van ook de bestuurder kan toch geen kwaad.

  4. Echt helemaal mee eens!!! Ik bedank zelf over het feit dat ze vragen of ze me kunnen helpen ondanks dat ik hun hulp afwijs als ik het zelf kan. En heel soms laat ik ze helpen om hun zelf een goed gevoel te geven.

    Mirjam

  5. Hoi, ik ben Pieter
    even punt voor punt,
    bij elke interactie gaat het om consent, ongevraagde hulp wordt ik nooit blij van, aangeboden hulp vind ik storend maar als ik een keer hulp nodig heb en er is iemand in de buurt dan vind ik dat wel prettig.
    ik zie het niet als betutteling dat is wat de krant er van had gemaakt, ik zie het als kleinerend.
    De bevroren auto is een slecht voorbeeld, dat zou hij ook gedaan kunnen hebben al;s je niet in de rolstoel zat, het gaat er mij om dat ik altijd hulp krijg aangeboden op momenten dat de leek denkt dat het moeilijk is terwijl het voor degene in de rolsroel een dagelijjkse handeling kan zijn.
    heb jij het wel eens omgedraaid? zou diegene die hulp ook aanbieden als je niet in je rolstoel zat? Mij wordt regelmatig gevraagd of ik ergens alleen ben en waar ik naartoe ga als ik op het station zit te wachten op de trein. dat vind ik kleinerend dat kan je bij een tienjarig kind doen maar dat doen ze nooit bij andere volwassenen die staan te wachten.

    Het gaat me niet om het alles zelf willen doen, het gaat med erom dat anderen me in mijn waarde moeten laten en niet voor me moeten gaan bepalen wat ik wel en niet kan. Ik kan toevallig 99% zelf dus ik heb ook nooit hulp nodig, toch vraag ik soms om hulp om het mezelf gemakkelijker te maken, of om sneller te zijn. Daar worden de mensen die ik om hulp vraag blijer van dan ik maar soms moet ik kiezen voor een klein beetje verlies van zelfstandigheid in ruil voor energie.
    En als ik de mogelijkheid heb om om hulp te vragen dan behoud ik nog steeds de controle en voelt het niet kleinerend om hulp te krijgen.
    Ik weet hoe fijn het voor mensen is om een goede daad te doen, als ik dan toch hulp nodig heb dan vraag ik het liefst aan een oud vrouwtje hen gun ik dat fijne gevoel.
    jij zegt over dat ik niet gekleineerd wens te worden en anderen me graag onbedoeld kleineren:
    In beiden gevallen gaan we dus aan iemands behoefte voorbij
    Maar zeg jij nu dat ik me altijd maar moet laten kleineren zodat toevallige omstanders een prettig gevoel over zichzelf krijgen?

    Over het onderdeel betutteling.
    Dat is exact wat ik probeer te zeggen denk na voordat je een aanname doet en kijk naar de lichaamstaal van de persoon in de rolstoel, als deze schichtig gespannen is dan is er een redelijke kans op een positieve reactie bij het aanbieden van hulp, maar is de persoon geconcentreerd bezig haal m dan niet uit zijn concentratie en bied het aan zodra het 3 keer niet lukt.
    Het probleem is dat mensen die absoluut geen ervaring met rolstoelen of ergvaring met mij hebben voor mij gaan bepalen of ik hulp nodig heb. Dat hebben ze heeeeeel zelden goed.
    Mijn punt is dus kijk naar de persoon, en als je nog twijfelt zeg gewoon goeiedag als er hulp nodig is biedt je zo een mooie mogelijkheid om hulp te vragen zonder voor iemand te beslissen dat diegene hulp nodig heeft.
     

  6. Mooi geschreven! Dit had mijn tekst ook kunnen zijn. 

  7. Heel mooi en duidelijk verwoord. Als we er met zijn allen zo mee omgaan komen we een heel eind. Betet dan iemand af te snauwen met goede bedoelingen.

  8. Annemarie Dobbe

    Ongevraagde hulp maakt de wereld een stukje vriendelijker. Het is niet bedoeld als betutteling maar als een helpend handje als jou dat nodig lijkt. 

    Als deze hulp niet op prijs wordt gesteld kan iemand aangeven het liever zelf te doen maar voor het gros van de mensen zal de hulp welkom zijn.

    De mensen leven tegenwoordig al zo langs elkaar heen, de meesten zien niet eens dat iemand hulp kan gebruiken. Dit helpende handje kan mensen dichter bij elkaar brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *