Onschuldig!

cl

Deze galerij bevat 1 foto.

Nog half slapend laat ik Claudy in haar riem lopen. Iedere ochtend lopen wij een groot stuk. Dat gaat niet snel, want Claudy is geen ochtendhondje. Ze sjokt wat naast mijn rolstoel. Halverwege gaat haar hoofdje omhoog. Ze kijkt me blij aan. Als onze wandeling er op zit, rijd ik…

Continue reading

Lezing van ‘Josje’s Kracht’ op afscheid van mijn eerste ergotherapeut

410 – 3 jaar
Als ik twee jaar oud ben, ga ik op onderzoek uit. Net als iedere andere tweejarige, zou je zeggen. Dat klopt ook wel, alleen ik doe dit in mijn allereerste elektrische rolstoel! Hiervoor bekeek ik de wereld zittend vanuit een hoekje op de bank. Of vanuit mijn aangepaste zitstoeltje. Maar, ik kon mij nooit eerder zelfstandig verplaatsen. Vandaag mag ik mijn rolstoel mee naar huis nemen! Eindelijk! Ik heb op de speciale peuterspeelzaal (vroegbehandeling) namelijk al een tijdje geoefend in een veel te grote leenrolstoel. Deze rolstoel blijft van mij! 

Mijn eerste ergotherapeut (Ellen Slootman) vond samen met mijn ouders dat het belangrijk was dat ik zo snel mogelijk de wereld ging ontdekken. Als baby was ik al bij Ellen in behandeling. Zij had al snel in de gaten dat er veel mis was met mijn lichaam, maar niet met mijn hoofdje. Ze zag in mijn ogen ‘Josje’s Kracht’. Dus moest er een goede manier gevonden worden om mij voort te kunnen bewegen. Dit bleek een elektrische rolstoel. Hierdoor kon ik mijn eigenwijze ik worden en samen met de buurkinderen op pad. Wat een vrijheid!

23 jaar42
Ik rijd door de lange gangen op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen, waar ik pedagogiek studeer. Opeens word ik aangesproken door een vrouw. Haar stem klinkt vaag bekend. Als ik haar aankijk zie ik het meteen aan haar oorbellen. Het is Ellen!!! Mijn ergotherapeut van 20 jaar geleden. Zij geeft les aan toekomstig ergotherapeuten.  We spreken even kort met elkaar. Wat ontzettend leuk om elkaar juist hier weer te ontmoeten!

27 jaar
Ik zit achter mijn bureau en ben hard aan het werk voor mijn eigen bedrijf Josje’s Kracht. De telefoon gaat. Het is Ellen! Leuk dat we elkaar toch steeds weer spreken. Ze heeft een bijzondere vraag voor mij. Op 12 mei geeft zij ter gelegenheid van haar pensioen-afscheid een inspiratiecollege aan haar studenten en collega's. Ze vraagt mij om daar te komen spreken. Ik ben er even stil van. Wat een eer. Natuurlijk wil ik dat graag doen! Het inspiratiecollege zal gaan over werken met hart en ziel. Ze vraagt mij te vertellen hoe ik mijn dromen en ambities waargemaakt heb. Hoe therapeuten hier aan bijgedragen hebben, wat ik daaraan fijn vond en wat juist niet.

Op 12 mei ontmoet ik Ellen in een theaterzaal op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Samen bekijken we hoe we het beste kunnen staan en wat de mooiste belichting is.105
Dan is het zover. De mensen druppelen langzaam binnen. Het is best een grote groep. Ik schat zo'n 75 mensen. Ellen begint haar inspiratiecollege. Op een persoonlijke manier verteld zij over het belang van werken met hart en ziel. Dat je vooral maar niet vergeet in te voelen met welk kind je aan het werk bent. Wat zijn/haar behoeften en vragen zijn. Werken met theoretisch onderbouwde modellen is mooi, maar vergeet vooral je eigen mens-zijn niet in je werk. Durf creatief te zijn en te werken buiten de kaders. Tijdens haar verhaal besef ik hoe mooi onze verhalen bij elkaar passen. Dan ben ik aan de beurt. Mijn boodschap is gelijk aan die van Ellen. Luister ook vooral naar het kind als je wilt dat een behandeling IMG_0976succesvol is. En kijk naar wat werkt. Vergeet de persoonlijke kant van je werk niet. Ieder mens is verschillend en heeft zijn/haar eigen mogelijkheden en beperkingen.

Ellen, dat ik en mijn ouders 27 (stiekem bijna 28) jaar later nog in jouw gedachten zijn, vind ik heel bijzonder. Het laat mij zien en voelen dat werken met hart en ziel jou als ergotherapeut en als mens precies typeert. Bedankt voor weer een mooie ontmoeting en misschien mogen we samen nog eens zoiets moois neerzetten!

 

Parijs

Valentijn

Stapvoets rijden we een parkeerplaats op. Al drie dagen sneeuwt het dikke vlokken en steeds minder mensen gaan de weg op. Maar, wij gaan naar Parijs. Mijn moeder zet ons af op Amsterdam Centraal waar we met de Thalys verder reizen. Achterop mijn rolstoel zit een Stepless light oprijplaat vastgebonden,…

Continue reading

Met succes een hulpmiddel aanvragen

Steeds vaker lees ik dat mensen vastlopen in het aanvragen van hulpmiddelen. Daarnaast krijg ik regelmatig vragen over hoe ik een voorziening vergoed gekregen heb. Laatst las ik in een artikel dat de NPCF een ‘hulpmiddelenbemiddelaar’ in het leven wil roepen. Maar wat nou als je zelf weet wat er…

Continue reading

iPhone 6s gewonnen bij KPN!

Na het lezen van mijn laatst ontvangen bericht, leg ik mijn telefoon die meer op een tablet lijkt, weg. Ik neem de moeite niet om terug te sms’en. Later misschien. Snel kruip ik achter mijn grote laptop, zet de bureaumicrofoon voor mijn neus en begin te praten. Netjes verschijnen de…

Continue reading

De kracht van de vergelijkbare positie

In mijn dubbele rol als pedagoog en eigenaresse van een lichamelijke handicap, interesseer ik mij in nieuwe ontwikkelingen omtrent leven met een handicap. Regelmatig struin ik speciaal georganiseerde dagen af waar nieuwe onderzoeksresultaten gepresenteerd worden. Of dagen waar ik kan deelnemen aan workshops om nieuwe dingen te leren. En als…

Continue reading